Wanneer schuldgevoelens echt aanvoelen: herstel, geestelijke gezondheid en het goedmaken van fouten
De Down a Hole -podcast is terug, en Fish en ik buigen ons over een lastige vraag: Wat gebeurt er als iemand zich oprecht schuldig voelt over gebeurtenissen die hij of zij tijdens een psychose heeft meegemaakt, zelfs nadat hij of zij zich realiseert dat die gebeurtenissen nooit echt hebben plaatsgevonden?
In deze aflevering bespreken we een man in herstel die geloofde dat hij drie dochters had en dat hij als vader had gefaald. De dochters bestonden niet, maar zijn herinneringen en schuldgevoelens voelden voor hem nog steeds heel reëel. Moet hij het goedmaken met mensen die nooit hebben bestaan? Zou dat verlichting brengen, of zou het de waanideeën juist versterken?
Er is geen eenvoudig antwoord. Ons gesprek verkent het complexe samenspel van nuchterheid, geestelijke gezondheid, schuldgevoel, verantwoordelijkheid en spiritualiteit. We bespreken ook waarom iemand die met deze vragen worstelt, ze niet alleen moet proberen op te lossen. Een therapeut, psychiater, sponsor of een andere gekwalificeerde en vertrouwde persoon kan helpen bepalen wat de beste volgende stap is.
Het bekijken van deze aflevering kan een ander perspectief bieden op herstel en een beter begrip van hoe echt de ervaringen van een ander kunnen aanvoelen – zelfs wanneer die ervaringen niet overeenkomen met onze eigen realiteit. Het herinnert ons er ook aan dat luisteren zonder direct te oordelen of iemand af te wijzen, de veiligheid kan creëren die nodig is voor een eerlijk gesprek.
De volledige podcast is te beluisteren op NielFlamm.com/podcast .
Bekijk, nu je er toch bent, ook de andere podcastafleveringen die op de site beschikbaar zijn. Elk gesprek verkent verschillende ervaringen, perspectieven en uitdagingen. Door ernaar te luisteren, kunnen luisteraars zich minder alleen voelen, de reis van iemand anders beter begrijpen of zelf een betekenisvol gesprek op gang brengen.
Soms is het grootste voordeel van een podcast niet dat hij alle antwoorden geeft. Hij moedigt ons aan om betere vragen te stellen – en om te luisteren wanneer iemand de moed heeft om een kwetsbaar deel van zijn of haar leven te delen.
Mijn ogen bedrogen me niet – dat is geen parkeerplaats
Na de dialyse reed ik in 30 minuten naar Retina Consultants of South Carolina in Ladson voor mijn oogcontrole.
Blijkbaar besloot de parkeerplaats mijn ogen te testen voordat de dokter dat kon doen.
Ik zag een voertuig geparkeerd staan op een plek die eigenlijk geen parkeerplaats was, ongelooflijk dicht op de auto's ernaast. Ik weet niet zeker of de foto's goed weergeven hoe weinig ruimte er tussen de voertuigen over was.
Misschien was dit onderdeel van mijn oogonderzoek:
“Niel, kun je het illegaal geparkeerde voertuig identificeren?”
Ja. Ja, dat kan ik.
De scène deed me denken aan iets wat jaren geleden gebeurde na een zakenreis. Destijds was ik noch lichamelijk noch emotioneel nuchter.
Ik keerde terug naar de langparkeerplaats op O'Hare, verliet de trein en liep de trap af. Mijn auto stond vlakbij geparkeerd, wat een aangename verrassing had moeten zijn na de reis.
In plaats daarvan had iemand naast me geparkeerd op een plek die niet bestond. Hun auto stond zo dicht bij de mijne dat ik het bestuurdersportier niet kon openen.
Ik moest via de passagierskant in mijn auto klimmen – met mijn 160 kilo – en mezelf over de middenconsole heen wurmen naar de bestuurdersstoel.
Maar voordat ik dat deed, gaf ik de illegaal geparkeerde auto een reden om zijn auto opnieuw te laten spuiten.
Dat was niet mijn meest glorieuze moment.
Laat ik het duidelijk stellen: het beschadigen van iemands auto was verkeerd. Hun vreselijke parkeergedrag rechtvaardigde mijn reactie niet. Dit verhaal is geen advies of iets wat ik toejuich. Het is simpelweg een eerlijk voorbeeld van wie ik destijds was en hoe slecht ik met woede en frustratie omging.
Vandaag reageer ik anders.
Ik maak een foto. Ik schrijf een blogpost. Ik wijs op het probleem zonder een groter probleem te creëren – en zonder iemand een afspraak bij de garage te bezorgen.
Toch is parkeren op een plek die niet bestaat en nauwelijks ruimte overlaten voor andere bestuurders om in hun auto te stappen, egoïstisch. Je weet immers niet of de persoon naast je beperkte mobiliteit heeft, een rolstoel of prothese gebruikt, of fysiek niet in staat is om via de passagierskant in de auto te stappen.
En niemand – zeker niet na een dialysebehandeling en op weg naar een oogartsafspraak – zou zich in allerlei bochten moeten wringen op de parkeerplaats omdat u besloten hebt dat de geschilderde lijnen slechts suggesties waren.
Mijn ogen herstellen zich misschien nog, maar zelfs ik kon zien dat dat geen parkeerplaats was.
Doe het beter, mensen. Doe het beter.
Hetzelfde boek, andere titel: Van cruciale confrontaties naar cruciale verantwoording
Ik heb onlangs iets interessants ontdekt: Crucial Confrontations en Crucial Accountability zijn in wezen hetzelfde boek. De auteurs hebben de titel veranderd, maar de boodschap blijft gericht op het oplossen van geschonden verwachtingen, gebroken afspraken en slecht gedrag.
De nieuwe titel is logisch.
Het woord 'confrontatie' heeft een slechte reputatie gekregen. Mensen horen het en denken meteen aan geschreeuw, agressie, vingerwijzen en iemand die een tafel omgooit, zoals in een reünie op een realityshow.
Maar confrontatie hoeft niet agressief te zijn. Soms betekent het simpelweg dat je een ongemakkelijke kwestie direct aanpakt in plaats van te doen alsof het niet gebeurd is.
En blijkbaar heb ik de laatste tijd veel confrontaties gevoerd.
Ik heb vragen gesteld over onbeantwoorde verzoeken, tegenstrijdige verklaringen ter discussie gesteld, doorgevraagd toen men hoopte dat ik het zou vergeten, en geweigerd stilte als een bevredigend antwoord te accepteren. Ik ben niet op zoek naar een discussie. Ik ben op zoek naar antwoorden.
Dat is geen agressie. Dat is verantwoordelijkheid nemen.
Daarom werkt de herziene titel beter. Verantwoording afleggen beschrijft het werkelijke doel van deze gesprekken: vaststellen wat er beloofd is, uitleggen wat er daadwerkelijk is gebeurd en vragen wat er aan het verschil gedaan zal worden.
Natuurlijk geven sommige mensen nog steeds de voorkeur aan de oorspronkelijke titel, vooral als zijzelf ter verantwoording worden geroepen. Door het een 'confrontatie' te noemen, wordt het makkelijker om de persoon die vragen stelt als het probleem af te schilderen.
Dat kan de makkelijke uitweg worden:
"Waarom ben je zo confronterend?"
Vertaling: "Waarom blijf je vragen stellen over iets waar ik nog geen antwoord op heb gegeven?"
Het veranderen van de taal verandert niets aan mijn aanpak. Ik blijf directe vragen stellen en doorvragen, en ik verwacht van mensen en organisaties dat ze achter hun woorden en daden staan.
Noem het gerust een confrontatie.
Ik noem het verantwoordelijkheid nemen – en ik sta de makkelijke weg niet toe.
Vrede, sereniteit... en 's werelds langste claxon
Vandaag werd ik eraan herinnerd dat vrede en sereniteit geen eindbestemmingen zijn, maar dingen die ik elke dag opnieuw moet oefenen.
Ik heb dit verhaal al eerder verteld, maar ik moet er nog steeds om lachen... en ik krijg er ook de rillingen van.
Op weg naar huis na mijn eerste consult voor netvliesloslating in Hanahan, South Carolina, kwam het verkeer volledig tot stilstand. File na file. Eigenlijk vond ik het prima. Filevorming komt nu eenmaal voor.
Toen besloot iemand dat de vluchtstrook zijn eigen persoonlijke VIP-rijstrook was.
Ze vlogen langs iedereen die geduldig had staan wachten en wurmden zich pal voor me langs.
Op dat exacte moment was mijn rust voor die dag verdwenen.
Ik heb niet beleefd getoeterd.
Ik heb niet getoeterd om ze te laten weten dat ik er was.
Ik liet ze de complete catalogus van mijn autotoeters zien.
En ik bleef het maar introduceren.
Zo lang... dat ik mijn claxon letterlijk heb versleten.
Ja... mijn hoorn is gebroken.
Ik heb het letterlijk zijn laatste adem horen uitblazen.
Ik weet bijna zeker dat als mijn BMW kon praten, hij zou hebben gezegd: "Niel... vriend... het is wel genoeg geweest."
Ik schat dat ik minstens 15 minuten onafgebroken heb getoeterd.
De persoon die me afsneed, was me waarschijnlijk na 30 seconden alweer vergeten.
Ondertussen deed ik blijkbaar auditie voor de eerste hoornsectie van het Low Country Symphony Orchestra.
Achteraf gezien is het hilarisch.
Het is ook een beetje wild.
Voor mij is dat hoe alcoholisme er tegenwoordig uit kan zien. Het is niet dat ik naar een drankje grijp – dat was nooit mijn eerste gedachte, en recreatieve drugs waren ook niet mijn ding. In plaats daarvan kan het zich uiten in woede, zelfingenomenheid en reacties die absoluut geen zin hebben.
Ik heb de claxon nog nooit gerepareerd.
Niet omdat ik geen tijd heb.
Niet omdat ik geen geld heb.
Ik heb het nog niet gerepareerd, omdat ik naar mijn idee nog niet echt heb geleerd hoe ik de weg met anderen moet delen. Totdat ik daar meer vooruitgang in heb geboekt, dient de kapotte claxon als een dagelijkse herinnering dat ik nog steeds aan mijn werk moet werken.
Herstel gaat niet over perfectie.
Het gaat erom te erkennen wanneer ik zelf het probleem ben, dat te accepteren, om te lachen wanneer dat gepast is, en te proberen het morgen iets beter te doen dan vandaag.
Onlangs dacht een geweldige vriendin van een van mijn herstelbijeenkomsten aan me. Ze kent dit verhaal. Ze weet dat ik nog steeds worstel met de woede die zomaar uit het niets kan opduiken – en ze weet dat ik sindsdien met een stille claxon rondrijd.
Ze verraste me met het perfecte cadeau.
Ik moest meteen lachen.
Nu moet ik hem nog op mijn dashboard monteren.
Als je wilt zien wat ze me gaf – en een paar van de hilarische dingen wilt horen die erin staan – ga dan naar:
Oh... en voordat iemand het opmerkt, negeer het feit dat ik in de video geen manicure heb. Dialyse, het leven en herstel hebben me de laatste tijd nogal beziggehouden.
Wie had gedacht dat een gebroken hoorn een van mijn belangrijkste herinneringen aan mijn herstel zou worden?
Het leven heeft een eigenaardige manier om ons lessen te leren.
Soms komen die lessen in een fluistering.
Soms komen ze aan en toeteren ze vijftien minuten lang onafgebroken.
Bedankt voor het lezen, en als dit verhaal je aan het lachen heeft gemaakt – of je aan een van je eigen momenten van waanzin heeft herinnerd – laat dan een reactie achter. Ik ben benieuwd naar je ervaringen.
Neem deel aan de discussie op NielFlamm.com.
Het helpen lanceren van een Godd3ss3s Cr3ation heeft mijn herstel versterkt
Een van de projecten waar ik momenteel het meest trots op ben, is de lancering van A Godd3ss3s Cr3ation op https://agodd3ss3scr3ation.com.
De meeste mensen kennen me viaNielFlamm.com ,waar ik schrijf over van alles, van leiderschap en AI tot filmrecensies, herstel en alles wat mijn aandacht trekt. Dit project is echter veel persoonlijker geworden.
De samenwerking met Godd3ss Aisha en Godd3ss Alicia heeft me de kans gegeven om iets op te bouwen dat draait om een gezonde levensstijl, mindfulness, zelfzorg en het worden van een betere versie van mezelf.
Wat me verraste, is hoeveel het me heeft geholpen.
Ik ben al jaren nuchter en ik heb geleerd dat herstel niet alleen draait om niet drinken. Daar begint het, maar daar eindigt het niet.
Herstel gaat over zorgen voor mijn geest.
Mijn lichaam.
Mijn ziel.
Het gaat over de mensen met wie ik me omring, de gesprekken die ik voer en de gedachten die ik toelaat in mijn leven.
Terwijl ik blogposts redigeer, ideeën bedenk en artikelen publiceer voor A Godd3ss3s Cr3ation, lees ik constant over dankbaarheid, loslaten, je innerlijke rust bewaren, stressmanagement, zelfzorg, gezonde gewoonten en de tijd nemen om bij mezelf stil te staan.
Ik kan geen uren besteden aan het redigeren van artikelen over gezonder leven zonder mezelf af te vragen of ik hetzelfde doe.
De blogs helpen niet alleen lezers,
ze helpen mij ook.
Ik heb altijd geloofd dat als ik lang genoeg in de buurt ben van positieve mensen, een deel van die positiviteit op mij afstraalt. De gesprekken die ik met Aisha en Alicia voer, gaan niet over roddels of negativiteit. Ze gaan over groei, genezing, perspectief en de poging om beter te worden dan we gisteren waren.
Dat versterkt de principes waar ik tijdens mijn herstel naar heb geleefd.
Eén ding dat ik heb geleerd, is dat nuchterheid onderhoud vereist. Het is niet iets wat je eenmalig bereikt en waar je vervolgens nooit meer aan denkt. Net als fysieke fitheid, gezonde relaties of een succesvolle carrière, vereist herstel aandacht.
Het helpen opzetten van A Godd3ss3s Cr3ation is voor mij onderdeel geworden van dat onderhoud.
Als een van onze blogs iemand aanmoedigt om even stil te staan voordat hij of zij reageert...
Als het iemand inspireert om beter voor zichzelf te zorgen...
Als het iemand helpt om hoop boven wanhoop te verkiezen...
Of simpelweg iemand eraan herinnert dat het de moeite waard is om in hem of haar te investeren...
Dan hebben we iets waardevols bereikt.
Als je de site nog niet hebt bezocht, zou ik het fijn vinden als je eens een kijkje neemt.
Ga naar https://agodd3ss3scr3ation.com, neem een paar minuten de tijd om de blog door te lezen en als je het leuk vindt, abonneer je dan. Het is helemaal gratis en je ontvangt nieuwe artikelen zodra ze worden gepubliceerd.
En als een bepaalde blog je aanspreekt, deel hem dan met iemand die je dierbaar is. Je weet nooit wiens dag – of leven – je kunt opfleuren met een simpele daad van vriendelijkheid.
Dank aan Godd3ss Aisha en Godd3ss Alicia voor het vertrouwen dat ze in me hebben gesteld om deze visie tot leven te brengen. Het is een waardevolle ervaring geweest, die mijn eigen ontwikkeling elke dag verder versterkt.