Genezing... Of tenminste, zo noemen we het
De medische update van vandaag bevat twee voorbeelden: het oog en de arm.
Laten we beginnen met het oog.
De siliconenolie is een paar dagen geleden verwijderd en gek genoeg ziet mijn oog er nu meer gekneusd uit dan op dag 1. Blijkbaar zorgt genezing er soms eerst voor dat dingen er erger uitzien voordat ze er beter uitzien.
En hoe ziet het eruit door dat oog?
Eerder beschreef ik het als kijken door een glas troebele vloeistof.
Ik heb besloten dat de beschrijving een update nodig heeft.
Het is net alsof je door saladedressing heen kijkt.
Geen ranchdressing. Geen Thousand Island-dressing. Ik denk aan vinaigrette– iets licht troebels waarbij de olie en de vloeistof zich scheiden en de zwaartekracht alles in beweging houdt.
In feite is mijn oogbol een soort kruidenflesje geworden.
Ondertussen hebben we ook nog The Arm.
Dat is de schaafwond van de ongelukkige botsing van vrijdag tussen mijn prothesebeen, de zwaartekracht en een grote Dutch Bros passievruchtsoda.
Het ziet er vreselijk uit.
Het voelt… verrassend goed.
Het doet nauwelijks pijn.
Misschien ben ik gewoon een doorzetter.
Of misschien komt het door die steroïde oogdruppels.
Ik blijf vier keer per dag steroïden in mijn oog spuiten, dus ze moeten op een gegeven moment wel naar mijn arm zakken en me in de Hulk veranderen. Zo werkt de geneeskunde toch?
De tussenstand van vandaag:
👁️ Oog: Ziet er slechter uit. Zicht verbeterd door vinaigrette.
💪 Arm: Ziet er vreselijk uit. Doet nauwelijks pijn.
🟢 Hulk-transformatie: Nog in behandeling.
Ik zal dit zeer wetenschappelijke genezingsproces blijven documenteren, terwijl zowel mijn oog als mijn arm uitzoeken wat ze precies doen.
In dit tempo ben ik gewoon blij dat er verder niets is gaan lekken, bloeden, kneuzen of afvallen.
Het herstel zet zich voort.
De zwaartekracht wint weer: toen mijn prothese besloot dat we aan het vallen waren
Gisteren, nog voordat mijn herstelbijeenkomst begon, besloot ik om alvast binnen te komen.
Niet opzettelijk.
Ik had een grote Dutch Bros passievruchtsoda bij me. Had.
Ik zette een verkeerde stap met mijn prothesebeen, en de prothese interpreteerde die beweging als: "Oh, we zetten weer een stap? Begrepen."
Behalve dat we dat niet waren.
De knie begon te buigen.
En als je een bovenbeenprothese draagt, komt er een magisch moment waarop je beseft:
Ik ga ten onder.
Als de prothese begint te buigen alsof ik mijn been erdoorheen wil steken voor de volgende stap, kan ik hem niet zomaar terugtrekken en zeggen: "Laat maar zitten."
De afdeling Natuurkunde heeft de opdracht al geaccepteerd.
Dus ging ik naar beneden.
En dat gold ook voor de passievruchtsoda.
Overal. Op. Het. Tapijt.
Mijn arm liep een behoorlijke schaafwond op. Het bloedde, en zoals je op de foto kunt zien, zal het me zeker een blijvende herinnering aan dit avontuur bezorgen.
Gelukkig doet de arm niet zo heel erg pijn.
Mijn trots? Dat is een ander verhaal.
Het is best wel een vernederende ervaring om voor een publiek te vallen terwijl je tegelijkertijd een gigantisch drankje over het tapijt gooit.
Ik heb in ieder geval voor het vermaak voorafgaand aan de vergadering gezorgd.
Vallen met een prothese is interessant, omdat er soms weinig tijd is om te herstellen. Ik wist precies wat er aan de hand was zodra die knie begon te buigen.
Mijn hersenen: We vallen.
Mijn prothese: Correct.
Zwaartekracht: Ik neem het van hier over.
Het goede nieuws is dat het goed met me gaat. Mijn arm zal genezen. Mijn trots zal uiteindelijk ook wel weer terugkomen.
Ik weet niet zeker wat ik van het tapijt moet denken.
Dag 76: Misschien heb ik de verkeerde vraag gesteld
Al 76 dagen stel ik een variant op dezelfde vraag:
Waar zijn de gedetailleerde gegevens?
Vandaag verander ik de vraag.
Waarom adverteer je iets als beschikbaar als je het niet kunt leveren?
Dat is een veel interessantere vraag.
Nextdoor publiceerde Insights-artikelen die niet simpelweg zeiden: "Dit is ons onderzoek. We hopen dat u ervan genoten hebt."
Ze nodigen lezers die meer willen weten uitdrukkelijk uit om contact op te nemen.
De formulering is vrij duidelijk: als je "gedetailleerde gegevens, aanvullende doelgroepsegmenten en strategische aanbevelingen" wilt, neem dan contact op met de persoon die Nextdoor aanwijst.
Dus dat heb ik gedaan.
En hier zijn we dan.
Dag 76.
Stel je voor dat dit ergens anders zou gebeuren
Een restaurant zet dit op de menukaart:
“Vraag uw ober naar de desserts van vandaag.”
Je vraagt het.
De ober geeft je de menukaart nogmaals.
U legt uit:
'Nee, dat heb ik al gelezen. Ik vraag naar de desserts waar je me naar hebt laten vragen.'
Ze geven je het menu voor het diner opnieuw.
Je verduidelijkt precies wat je verzoekt.
Je wijst naar de zin waarin staat dat je de vraag moet stellen.
Uiteindelijk stuur je ze een foto van de zin.
En toen...
Niets.
Op een gegeven moment vraag je je niet meer af wat je als dessert zult nemen.
Je vraagt je af waarom het restaurant die zin op de menukaart heeft gezet.
Dat is in principe waar ik sta met Nextdoor.
Het gaat hier eigenlijk niet meer om een rapport
Het onderzoek is nu vrijwel bijzaak.
Wat mij fascineert, is de kloof tussen uitnodiging en uitvoering.
Als een organisatie publiekelijk het volgende bekendmaakt:
Neem contact met ons op voor X
Er zou waarschijnlijk een procedure moeten zijn voor wat er gebeurt als iemand daadwerkelijk...
neemt contact met u op voor X.
Wie komt in aanmerking?
Wat wordt er verzonden?
Is er een verkoopvereiste?
Is het alleen beschikbaar voor adverteerders?
Is er een minimumbedrag voor reclame-uitgaven?
Is het bedrijfseigen en niet beschikbaar voor het grote publiek?
Is er een geheimhoudingsverklaring?
Is het gewoon iets wat Nextdoor mij niet wil aanbieden?
Elk van die antwoorden zou in ieder geval een antwoord zijn.
En als er voorwaarden verbonden zijn aan het ontvangen van de informatie, waarom worden die voorwaarden dan niet vermeld wanneer mensen worden uitgenodigd om de informatie aan te vragen?
Misschien valt hier wel een belangrijkere marketingles uit te trekken
Oproepen tot actie zijn beloftes.
Download de handleiding.
Vraag een demo aan.
Neem contact met ons op voor meer informatie.
Neem contact op voor gedetailleerde gegevens.
Elk van die uitspraken schept een verwachting.
Marketing zorgt ervoor dat mensen binnenkomen.
De operationele afdeling bepaalt wat er gebeurt nadat ze erdoorheen zijn gelopen.
En wanneer die twee dingen niet op elkaar aansluiten, merkt de klant de kloof.
Dit is veel interessanter geworden dan mijn oorspronkelijke verzoek.
Ik hoefde geen verborgen Nextdoor-procedure te ontdekken.
Ik heb gehoor gegeven aan de oproep van Nextdoor zelf.
Dag 76 heeft dus een nieuwe vraag
Ik vraag Nextdoor niet waar de gedetailleerde gegevens zich momenteel bevinden.
Dat heb ik al vaak gevraagd.
In plaats van:
Nextdoor, wat moet er gebeuren als iemand precies doet wat jullie marketing hem of haar voorschrijft?
Omdat ik dat gedaan heb.
En 76 dagen later probeer ik het nog steeds te begrijpen.
Misschien zijn de belangrijkste gegevens die ik tijdens dit experiment heb verzameld helemaal niet in de rapporten terug te vinden.
Misschien komt het door de 76 dagen aan klantervaring die zijn opgedaan tijdens het proces om ze te verkrijgen.
Dat begint op zichzelf al een behoorlijke dataset te worden.
Dag 76.
Het onderzoeksverzoek wordt voortgezet.
Maar blijkbaar geldt dat ook voor het onderzoek op Nextdoor.
Mijn LinkedIn-berichten zijn een verkorte versie. De volledige, doorlopende Nextdoor-casestudy is te vinden op NielFlamm.com/blog.
En abonneer je op NielFlamm.com om op de hoogte te blijven.
Hetzelfde boek, andere titel: Van cruciale confrontaties naar cruciale verantwoording
Ik heb onlangs iets interessants ontdekt: Crucial Confrontations en Crucial Accountability zijn in wezen hetzelfde boek. De auteurs hebben de titel veranderd, maar de boodschap blijft gericht op het oplossen van geschonden verwachtingen, gebroken afspraken en slecht gedrag.
De nieuwe titel is logisch.
Het woord 'confrontatie' heeft een slechte reputatie gekregen. Mensen horen het en denken meteen aan geschreeuw, agressie, vingerwijzen en iemand die een tafel omgooit, zoals in een reünie op een realityshow.
Maar confrontatie hoeft niet agressief te zijn. Soms betekent het simpelweg dat je een ongemakkelijke kwestie direct aanpakt in plaats van te doen alsof het niet gebeurd is.
En blijkbaar heb ik de laatste tijd veel confrontaties gevoerd.
Ik heb vragen gesteld over onbeantwoorde verzoeken, tegenstrijdige verklaringen ter discussie gesteld, doorgevraagd toen men hoopte dat ik het zou vergeten, en geweigerd stilte als een bevredigend antwoord te accepteren. Ik ben niet op zoek naar een discussie. Ik ben op zoek naar antwoorden.
Dat is geen agressie. Dat is verantwoordelijkheid nemen.
Daarom werkt de herziene titel beter. Verantwoording afleggen beschrijft het werkelijke doel van deze gesprekken: vaststellen wat er beloofd is, uitleggen wat er daadwerkelijk is gebeurd en vragen wat er aan het verschil gedaan zal worden.
Natuurlijk geven sommige mensen nog steeds de voorkeur aan de oorspronkelijke titel, vooral als zijzelf ter verantwoording worden geroepen. Door het een 'confrontatie' te noemen, wordt het makkelijker om de persoon die vragen stelt als het probleem af te schilderen.
Dat kan de makkelijke uitweg worden:
"Waarom ben je zo confronterend?"
Vertaling: "Waarom blijf je vragen stellen over iets waar ik nog geen antwoord op heb gegeven?"
Het veranderen van de taal verandert niets aan mijn aanpak. Ik blijf directe vragen stellen en doorvragen, en ik verwacht van mensen en organisaties dat ze achter hun woorden en daden staan.
Noem het gerust een confrontatie.
Ik noem het verantwoordelijkheid nemen – en ik sta de makkelijke weg niet toe.
Dag 2: Mijn oog heeft betere dagen gezien 👁️
Dag 2 nadat de siliconenolie uit mijn oog is verwijderd, en dit is het resultaat.
Zoals je op de foto kunt zien, is mijn oog nog steeds erg rood en geïrriteerd. Het ziet er momenteel uit alsof ik een oogoperatie heb ondergaan of mijn tegenstander in een caféruzie ernstig heb onderschat.
Voor alle duidelijkheid: oogoperatie.
Het vreemdste blijft het visioen. Ik kijk nog steeds door iets wat aanvoelt als een glas troebele vloeistof, compleet met een zichtbare lijn die verschuift door de zwaartekracht.
Het is alsof iemand een klein timmermanswaterpasje in mijn oog, alleen is deze aanzienlijk minder geschikt om schilderijen mee op te hangen.
Ondertussen blijf ik vier keer per dag mijn oogdruppels gebruiken — een combinatie van antibioticum en steroïden. Ik heb het meerdere keren gecontroleerd en ondanks de steroïden ben ik niet groen geworden, heb ik mijn shirt niet afgescheurd en ben ik niet in de Hulk veranderd.
Teleurstellend.
's Nachts doe ik het oogbeschermertje weer op om alles te beschermen tijdens het genezingsproces. Volgende week ga ik terug naar de netvlieschirurg om te kijken hoe het ervoor staat.
Voorlopig?
Rode ogen. Wazig zicht. Oogdruppels. Oogbescherming.
En blijkbaar heb ik een plekje op de eerste rij om de zwaartekracht vanuit mijn eigen oog te zien werken.
Dag 2 van het herstel gaat verder.